door Arkasha Keysers

Mijn nieuwe thuis

Geplaatst op november 8, 2014

Eén film heeft mijn leven veranderd. L’ Auberge Espagnole uit 2002 gaat over een stel Europese studenten die in Barcelona op Erasmusuitwisseling gaan. Ik zag hem voor het eerst toen hij uitkwam en verder studeren nog veraf was. De personages uit de film delen de huur van een appartement, maar ook het plezier van ontdekken, opflakkerende gevoelens en geheime onstuimigheden. De film maakte mijn puberhart week en vanaf dat moment wist ik dat ik op Erasmus moest en zou.

Een paar weken nadat ik de schoolpoort van het Atheneum in Oostmalle achter me dichttrok, in de tijd dat Ryanair nog niet op BCN vloog, reisde ik gewapend met een trekkersrugzak, lelijke Teva-sandalen, een mini kookvuurtje en drie geweldige vriendinnen vanuit Girona langs de kust naar de stad van onze dromen. Onderweg sliepen we in lugubere hostels, op goedkope campings en zelfs op het strand onder de sterren. Groot was ons enthousiasme over de patatas bravas, Parc Güell en de Don Simón uit brik. Dat de watermeloen gevuld met vodka mislukte, kon de pret allerminst bederven. Groter was de teleurstelling toen bleek dat La Paloma, de voormalige legendarische Barcelonese discotheek waarin ook een scène van voorgenoemde film werd opgenomen, gesloten was.

Aan het einde van diezelfde zomer zat ik vol twijfels. Theater-, Film- en Literatuurwetenschap ging ik studeren, maar moest dat dan gecombineerd met Duits of Spaans? Wie de vorige post heeft gelezen, weet wat het werd. Ik koos met m’n verstand.

Na twee jaar gevuld met Deutsche Grammatik en andere spielereien was het zover. Ik vertrok op Erasmus, kreeg het mij toen nog onbekende Wenen toegewezen en was helemaal klaar om Deutsch in die Praxis umzusetzen. Ik leerde er Freud, Klimt en Schiele, maar ook Barcelonees Joan Giménez Flores kennen. De drie Oostenrijkers stalen als eersten mijn hart, maar de Spanjaard nam ik een jaar later mee naar huis. Ik koos niet met m’n verstand.

Viereneenhalf prachtige Antwerpse jaren liggen intussen achter ons en de tijd is rijp voor een nieuw avontuur. Joan en ik trekken naar Barcelona, de stad uit de film waarmee het allemaal begon.

Het plezier van het ontdekken, opflakkerende gevoelens en geheime onstuimigheden hoef ik gelukkig niet alleen te beleven. Met een mini logeerkamer kunnen Joan en ik vanaf januari aan onze persoonlijke auberge espagnole beginnen. In ruil voor het aanhoren van mijn klachten over het gebrek aan lekker brood, frieten met stoofvlees en Westmalle Tripel zal ik mijn bezoekers uit België meetronen naar de verscholen hoeken en kantjes van mijn nieuwe thuis, vol patatas bravas, gebakken sardientjes, cavacocktails en charmante Spanjaarden (m/v). La Paloma wordt moeilijk. Uitgerekend Joans tante, die rechter is, sloot de discotheek omwille van het buurtlawaai. Wie de voorgenoemde scène uit de film bekijkt, merkt dat dat kan kloppen. Overigens maakt La Paloma haar naam nu ook letterlijk waar. Een paar weken geleden stond ik er in een vlaag van weemoed voor de deur en zaten de letters van het logo onder de duivenstront.

Om maar te zeggen dat ik Duits heb gekozen en Spaans er doodleuk heb bijgekregen.

Mooi, het leven is mooi.

Echtetrekkers
Advertenties

Alles Liebe

Geplaatst op september 11, 2014

Ik ben al even weg van de universiteit, maar wanneer mensen naar mijn voltooide studies vragen en ik hen van antwoord dien, is de meest voorkomende reactie nog steeds “Waarom Duits?!”.

 

“Duits is de lelijkste taal die er bestaat” en “Ik haat Duits” staan respectievelijk op twee en drie. Een verantwoording is wat mensen verwachten als je Duits spreekt. Het quasi ingestudeerde antwoord ratel ik intussen moeiteloos af.

 

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd niet enkel Europa gebombardeerd en die ene bevolkingsgroep systematisch uitgemoord, de nazi’s pleegden ook een aanslag op de perceptie van de Duitse cultuur. Die wordt vandaag al te vaak gereduceerd tot Führer, Oktoberfest, porno en de tailleurs van Angela Merkel.

 

Toch is Duits ook de hippe smeltkroes in Berlijn, waar de geschiedenis in de lucht hangt. Duits is de zonnige elegantie in München, waar naakt rondhangen in het stadspark alledaags is. Duits zijn de omgebouwde pakhuizen in Hamburg, waar het Antwerpse Eilandje een puntje aan kan zuigen. Duits is de statige ruimte in Wenen, waar de glorie maar niet wil vergaan.

 

Duits zijn de geschriften van Karl Marx, Sigmund Freud, Franz Kafka, de gebroeders Grimm en Albert Einstein.

 

Duits is de beste voetbalploeg ter wereld.

 

Misschien wordt het tijd dat ook de taal nog eens kan scoren. De taal an sich.

Onweerstaanbaar

Geplaatst op augustus 18, 2014

Denk aan de laatste film die u hebt gezien. Hoe zou u het vrouwelijke hoofdpersonage omschrijven? Mooi, knap, sexy?

In mijn job als tv-redacteur valt het op hoe clichématig plotwendingen steeds opnieuw worden neergepend. Bij misdaadfilms wordt er steeds een lijk ‘aangetroffen’, de commissarissen worden ‘op het onderzoek gezet’ en staan dan ‘voor een raadsel’. Clichématig schrijven over cinema ligt vaak aan een gebrek aan inspiratie bij de schrijver, maar net zo vaak aan die plotwendingen zelf. Bij romantische komedies gaat het er niet anders aan toe. ‘Onweerstaanbaar’, ‘aantrekkelijk’ en ‘betoverend mooi’ zijn adjectieven die bij de romkoms steeds terugkomen. Over wie gaat het dan?

Juist geraden.

De vrouwelijke protagonistes brengen de mannen van de wijs door hun uiterlijke kenmerken, doen hen een andere weg inslaan en zorgen voor verwikkelingen in het plot, maar hun karakter speelt in de eerste plaats een tweede rol. Wat met vrouwelijke humor, intelligentie en wijsheid?

Doodgezwegen.

Audiovisuele kunsten zijn hierin – jammer genoeg – niet alleen. In de grote wereldliteratuur uit het verleden, net als in hedendaagse werken, krijgen lezers van hetzelfde laken een tent in hun broek: rozige lippen, blozende wangen,  golvende haren, vollere borsten. Zou de boodschap van de Femenmeisjes even wijdverspreid raken met dezelfde woorden, maar met een t-shirt aan?

Natuurlijk niet.

Speaking of which, moet ik ook de hand in eigen boezem steken. Onlangs kwam ik een bekende zanger tegen, wiens vriendin naast hem liep. Dat ze onaantrekkelijk was, oubollige kleren droeg en dat het daardoor verbazingwekkend was dat ze – ondanks zijn succes – nog altijd samen waren, waren mijn eerste en enige gedachten toen ik hen voorbijfietste. Maar misschien is zij wel heel gevat, empathisch, creatief en interessant? Waarom deden haar belegen looks alle positieve veronderstellingen in het niets verdwijnen?

In de muziek hetzelfde liedje. Jolene heeft ‘flaming locks of auburn hair’, een ‘ivory skin’ en ‘eyes of emerald green’, maar misschien is zij wel een agressieve dramaqueen? Van Valerie worden haar ‘ginger hair’ en ‘the way she likes to dress’ gemist. De enige die het waagt om letterlijk ‘het zit vanbinnen’ te zingen, trouwt met een Temptation Island-babe die haar entrée in BV-land met weinig eerbare manieren forceerde.

Niet dat de wereld één grote aseksuele boel moet worden, integendeel. Vrouwen zijn mooi, vrouwen zijn prachtig. Maar vrouwen zijn méér dan enkel mooi en prachtig.

Misschien moeten filmmakers, schrijvers en muzikanten de stap vaker wagen om hun werk op te hangen aan de ziel en niet aan de looks van een vrouw.

Ik beloof er alvast meer doordachte adjectieven over te schrijven, ver weg van onderstaande screenshots.

voorbeeld1 voorbeeld2 voorbeeld3 voorbeeld4

De Gulden Schede

Geplaatst op januari 23, 2014

Soms, minder dan toen ik nog studeerde, bekijk ik films, lees ik teksten of ontdek ik schilderijen waar ik helemaal warm van word. Vorige week stond seksdrama Nymphomaniac I op het programma, een ongelooflijk gelaagde film, vol subtiele verwijzingen. Zo wordt het gedrag van nymfomane en protagoniste Joe meermaals vergeleken met de cijferrij van Fibonacci, die net als haar escapades een uitdeinende spiraal vormt, die steeds meer ruimte opeist en steeds grotere leegtes aan elkaar rijgt.

 

Door de gelaagdheid rijzen er – naast een miljoen penissen – vooral veel vragen.

 

Zo is er een bijrol voor Uma Thurman, die twintig jaar geleden doorbrak als Mia Wallace in ‘Pulp Fiction’ en tien jaar geleden The Bride vertolkte in ‘Kill Bill’. In ‘Nymphomaniac’ speelt ze anti-heldin Mrs. H., een door haar man bedrogen moeder van drie zoontjes.

 

Is het des levens dat Thurman als twintiger en dertiger kinderloze hoofdrollen vertolkt, maar vanaf een bepaalde leeftijd ‘de moeder van’ is? Of is dat jammer en cliché? En vooral, is er na een rol als bedrogen moeder nog een weg terug? Kan ze ooit nog geloofwaardig zijn in een sexy leren pak?  Of betekent in Hollywood eens de moeder van, altijd de moeder van? Zou Uma hebben getwijfeld en zich alsnog hebben neergelegd bij haar lot? En wat vindt Schweppes daarvan?

 

De toekomst zal het uitwijzen.

 

Naast de rol van Uma, verrast ook het gedrag van alle mannen. Preuts en zedig worden de heren allerminst voorgesteld. Stuk voor stuk zijn het al te makkelijke en voorspelbare prooien die ondanks relaties en verplichtingen slechts een glimlach en wat oogcontact behoeven om door de loopse Joe welwillend aan het bed te worden genageld. Is dat een eerlijke beschouwing van de man, en nog erger, is ze realistisch? De vraag blijft onbeantwoord.

 

Daarom mijne heren: ban uw lief, vriendin of vrouw van deze film. Ze zou al eens iets kunnen beginnen denken.

Fibonacci

Content

Geplaatst op januari 2, 2014

Een nieuw jaar. Plannen maken. Een nieuwe start. Vooruitkijken. Een nieuwe kans. Grijpen.

De een wil sporten, de ander stoppen met roken, een derde op diëet. Ook meer kleur dragen, minder uitstellen, meer seks hebben, bewuster leven, een lief vinden, meer lezen, minder vlees eten en meer water drinken staat op menig mentale lijstje.

Wat maakt dat we altijd achter het worteltje aanlopen dat voor onze neus bengelt? Waarom is meer altijd beter, streven de norm  en stilstaan taboe? Waarom subjectieve, gekleurde vergelijkingen maken? En er zelf het beste willen uitkomen?

Ik neem me voor om wat vaker tevreden, voldaan, content te zijn. Hier en nu.

Of toch zeker vanaf overmorgen.

Passagiers

Geplaatst op december 20, 2013

U haat andermans tassen die uw zitplaats innemen, drukt graag als eerste op het belletje en “Doorschuiven alstublieft” en “CHAUFFEUR!” klinkt u bekend in de oren? Dan zal u onderstaande figuren vast herkennen. Deze usual suspects zitten op elke Lijnbus.

 

De luide sms’er

Deze babyboomer tuurt boven zijn leesbrilletje naar zijn dumbphone, typt met de wijsvinger tergend traag berichtjes, liet fabrieksinstellingen daarbij ongewijzigd en laat de tuutende toetstonen zonder enige gêne door de bus schallen.

 

De deftige dame

Deze dame op leeftijd draagt een rok tot onder de knie, huidskleurige panty’s, een gouden horloge rond haar frêle, beaderde polsen en een ingenieus lakkapsel. Ze durft niet meer met de auto rijden, al gaat de bus op- en afstappen ook gepaard met knikkende knieën en onstabiliteit. Een gebroken heup is nooit ver weg.

 

De jonge moeder

Multitasking is een must voor deze vrouw. In de brute bochten vecht zij om haar kinderen, boodschappen, buggy’s en zichzelf in balans te houden. Die pogingen worden echter telkens ondermijnd door een springerige kroost die zeurt om koeken of chips. ‘Nee’ is haar stopwoord.

 

De student

Bepakt met een trekkersrugzak rijdt deze jonge snaak richting kot of ouderlijk huis. Wanneer hij een kennis heeft gespot die niet meer te ontwijken valt, zegt hij gemaakt verbaasd hallo en doet stuntelend de oortjes van zijn mp3-speler uit.

 

Het grietje

Als deze zelfbewuste en modieuze jonge vrouw het gangpad betreedt, zijn alle ogen op haar gericht. Ze zet zich neer en zwiept haar lange haren met grote handgebaren uit de nek alvorens ze een iPhone met hippe cover uit haar tas vist en doelbewust begint te vegen, scrollen en tikken.

 

Het schichtig schorriemorrie

Gekleed in bomberjack, trainingsbroek en petje met handgekromde klep kijkt deze bleke en ingevallen verschijning schichtig van links naar rechts of schuw naar zijn sportschoenen. Hij vermijdt oogcontact en het liefst van al was hij onzichtbaar, maar de walm van weed die hem omringt doet andere passagiers de neus ophalen, wat hem nog meer paranoïa maakt.

 

Afbeelding via http://www.gva.be

Pennevriendin

Geplaatst op december 12, 2013

Elke zomer een nieuwe hit, elke zomer hetzelfde liedje. Kinderdisco’s, zandstranden, pizzabarretjes, animatietenten, kids clubs en zwembaden. De campings rond de Middellandse zee waar ik mijn zomers heb gesleten, hadden ontelbaar veel plekken die geschikt waren om een vriendje te maken. Toch stond ik telkens bedeesd aan de kant. Ookal bonsde mijn hart bij de tonen van ‘Carnaval de Paris’, ‘Let’s get Loud’ en ‘Mambo No. 5’, geen broers of zussen om me de discovloer op te trekken.

In de tijd dat gebatikte topjes en Ricky Martin hot waren, was ik enorm verlegen. Bewonderend keek ik op naar al die vlotte hollandse blondjes met hennatattoos, scoobidou-sleutelhangers, glitterlipgloss en pareo’s met dolfijnen. Aan de plastieken tafel voor de caravan verenigden zij zich om samen te knutselen, gezelschapsspelletjes te spelen, te dromen over jongens en pennevriendinnen te worden.

Maar die tijd is lang vervlogen. Ik heb geleerd. Aan de kant staan overkomt mij niet meer.

Livin’ la vida loca.